ဇန္န၀ါရီလ ၁၀ ရက္၊ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္
အဲဒီလုိ ေလ့က်င့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္အခါမွာ သမာဓိက ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္
ေနၿပီး တစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ တစ္နာရီ, တစ္မိနစ္အဓိ႒ာန္ရင္ တစ္မိနစ္ရၿပီ၊
ႏွစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ ႏွစ္နာရီ ရၿပီ၊ အဓိ႒ာန္တဲ့အတုိင္း ေအာင္ျမင္မႈရွိေနၿပီ
ဆုိရင္ေတာ့ ထုိအခ်ိန္အခါမွာ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္က စ်ာန္အဂၤါကို ဆင္ျခင္လုိ႔
ရျပီ
အားထုတ္စပုဂၢိဳလ္သည္ စ်ာန္အဂၤါ ဆင္ျခင္မႈ နည္းပါေစ၊ ၀င္စားမႈ မ်ားပါေစ
လို႔ ၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာက (၀ိသုဒၶိ-၁-၁၄၈။ မဟာဋီ-၁-၁၇၈။) သတ္မွတ္ေပး
ထားတယ္။ အားထုတ္စပုဂၢိဳလ္ အခုလုိ နိမိတ္ရစပုဂၢိဳလ္က နိမိတ္အေပၚမွာ
ဘာ၀နာစိတ္ကုိ ၿငိမ္၀ပ္စြာကပ္ၿပီး တစ္နာရီ, ႏွစ္နာရီ စသည္ျဖင့္ တည္ေန
ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရတယ္၊ အဲဒီလုိ ေလ့က်င့္တဲ့လုပ္ငန္းကုိ ‘စုိက္စုိက္စူးစူး
အထူးျမဲျမံ ႐ႈအားသန္ စ်ာန္ဟုေခၚသတတ္’- ဒီလုိ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရား
က မိန္႔ဆုိထားတယ္၊ အာရမၼဏူပနိဇၩာနစ်ာန္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
အလြန္ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံကုိ စိုက္
စုိက္ စူးစူးႏွင့္ ျမဲျမဲျမံျမံ တည္တံ့ေနေအာင္ စိတ္ကေလးကုိ တည္ၿပီးကပ္ေန
ေအာင္ ႐ႈေနတဲ့လုပ္ငန္းျဖစ္လုိ႔ ဒါကုိ စ်ာန္လုိ႔ ေခၚတယ္။
ေျမလွ်ဳိး မုိးပ်ံေနတာကုိ စ်ာန္လုိ႔ေခၚတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေျမလွ်ဳိး မုိးပ်ံတဲ့လုပ္ငန္း
ကေတာ့ အဘိညာဏ္ႏွင့္ ဆုိင္တယ္၊ အဲဒါက အဘိညာဏ္ပုိင္း။ အခုေျပာေန
တာက စ်ာန္ပုိင္းပဲ၊ အဲဒီေတာ့ စ်ာန္၀င္စားမႈမ်ားရမယ္၊ စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္
တာ နည္းရမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ အနည္းဆုံး
ေလး ငါး ဆယ္ထုိင္ေလာက္ ဘာ၀နာစိတ္က အဓိ႒ာန္တဲ့အတုိင္း တစ္နာရီ
အဓိ႒ာန္ရင္ တစ္နာရီ, ႏွစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ ႏွစ္နာရီ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေန
ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ထုိပုဂၢိဳလ္ဟာ စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္ႏုိင္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ မွတ္
ေက်ာက္တစ္ခုကေတာ့ အဲဒီ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္မွာ တစ္နာရီ အဓိ႒ာန္
ၿပီး တစ္နာရီထုိင္လုိက္လုိ႔ တစ္နာရီလုံး စိတ္ကကပ္ေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒီအခ်ိန္
မွာ မိမိက ေဘးအသံေတြကုိ ၾကား-မၾကား နည္းနည္း အကဲခတ္ၾကည့္ပါ။
ၾကားေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီစ်ာန္သည္ ဆက္တုိက္ မရေသးဘူး၊ ႀကိဳ
ၾကား ႀကိဳးၾကား စ်ာန္က ေလွ်ာေလွ်ာေနတဲ့သေဘာ ရွိတယ္၊ ဆက္တုိက္
ရၿပီ၊ ဘာသံမွလည္း မၾကားေတာ့ဘူး၊ အလြန္ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့
အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္ကေလးႏွင့္ မိမိရဲ႕ဘာ၀နာစိတ္ ဒီႏွစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္
လုိ႔လည္း သိေနၿပီ၊ ဘာ၀နာစိတ္ကလည္း အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံ
မွာပဲ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီး တည္ေနၿပီ၊ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံထဲမွာပဲ
ဘာ၀နာစိတ္က နစ္ျမဳပ္ေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ထုိအခ်ိန္အခါမွာ စ်ာန္အဂၤါကို
ဆင္ျခင္လုိ႔ ရႏုိင္ပါၿပီ။
ဒီစ်ာန္အဂၤါေတြက ဘယ္မွာျဖစ္သလဲလုိ႔ေမးေတာ့ ႐ႈေနတဲ့ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕
ႏွလုံးအိမ္အတြင္းမွာ တည္ရွိေနတဲ့ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ကုိ မွီတြယ္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္၊
ဒီလုိ ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့အတြက္ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္က စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္တယ္
ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ ရွိရာဘက္ကုိ ခဏေခတၱ လွမ္းအာ႐ုံစုိက္ရတယ္၊
ဥပမာ --- တစ္နာရီေလာက္ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ ဘာ၀နာ
စိတ္ကုိ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေနပါေစလုိ႔ အဓိ႒ာန္လုိက္တယ္၊ အဓိ႒ာန္
ၿပီးတဲ့အခါ တစ္နာရီျပည့္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ရွိရာႏွလုံးအိမ္
ဘက္ကုိ လွမ္းၿပီး ၾကည့္ရတယ္၊ တစ္နာရီ မျပည့္ေသးရင္ေတာ့ မၾကည့္နဲ႔၊
ေနာက္တစ္ခု ဒီအပုိင္းမွာ သတိထားရမည့္အခ်က္ကေတာ့ ဒီအာနာပါန
ပဋိဘာဂနိမိတ္ကုိ အာ႐ုံယူေနတဲ့အပိုင္းမွာ စ်ာန္မဆုိက္ခင္အပုိင္းေလးကုိ
ေတာ့ ဥပစာရသမာဓိနယ္ေျမလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ စ်ာန္ဆုိက္သြားတဲ့
အပုိင္းကုိေတာ့ အပၸနာသမာဓိနယ္ေျမလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ ဒီလုိ သမာဓိ
ႏွစ္မ်ဳိးကုိ ခဲြျခားသတ္မွတ္ထားေတာ့ ဥပစာရသမာဓိနယ္ေျမအပုိင္းကေလး
မွာ ခဏ ခဏ ဘ၀င္က်ေနတတ္တယ္။
ဘ၀င္ဆုိတာကေတာ့ အတိတ္ဘ၀ ေသခါနီးကာလ မရဏာသႏၷေဇာက ယူ
ထားတဲ့ အာ႐ုံကုိသာ လွမ္းသိတယ္၊ ပစၥဳပၸန္ ယခုလက္ရွိ႐ႈေနတဲ့အာ႐ုံ ဆိုရင္
ေတာ့ ဘာအာ႐ုံမွ်ကုိ မသိဘူး၊ အခု အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္ကုိ ႐ႈတယ္၊ အဲ
ဒီနိမိတ္ကုိလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံဆုိလွ်င္ ဘယ္အာ႐ုံကုိမွဘာမွ မ
သိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီ ဘာမွမသိတဲ့ ဒီစိတ္က အတိတ္မရဏာသႏၷေဇာရဲ႕အာ႐ုံကုိ
ေတာ့သိတယ္၊ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံမွန္သမွ်သာ မသိတာ၊ အဲဒီ ဘာမွမသိတဲ့ စိတ္က
ေလးေတြကုိ ဘ၀င္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘယ္ကမၼ႒ာန္းႏွင့္ပဲ ႐ႈ႐ႈေပါ့ေလ၊
မ်ားေသာအားျဖင့္ သမာဓိအေတာ္အသင့္ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ နည္းနည္း ဒီ
ဘ၀င္က်မႈကေလးေတြေတာ့ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘ၀င္က်ေနတာကုိပဲ
မဂ္ဆုိက္ၿပီ ဖုိလ္ဆုိက္ၿပီလုိ႔ ယူဆရင္ေတာ့ လမ္းဆုံးသြားၿပီ၊ သာသနာႏွင့္
ေတြ႕တာ ဘ၀တစ္ခု ႐ႈံးသြားတာပဲ၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ႏွင့္ အေ၀းႀကီး ရွိေသး
တယ္၊ ႐ုပ္နာမ္ေတာင္ မသိေသးတဲ့အဆင့္ပဲ ျဖစ္ပါေသးတယ္။
ဒီေတာ့ ဒီအာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ ဘာ၀နာစိတ္က တစ္နာရီ ႏွစ္
နာရီ စသည္ျဖင့္ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေနၿပီဆုိလုိ႔ရွိရင္ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္
က ဘာလုပ္ရမလဲ? - ဟဒယ၀တၳဳရွိရာဘက္ကုိ မိမိအဓိ႒ာန္ထားတဲ့ တစ္
နာရီျပည့္တဲ့ အခ်ိန္အခါေလာက္ ဆၾိုကစုိ႔၊ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္မွာ လွမ္းၿပီး
ၾကည့္ရတယ္၊ အဲဒီလို လွမ္းၿပီးၾကည့္လိုက္ရင္ အိမ္ရွင္ ဘ၀င္မေနာအၾကည္
ဓာတ္ကုိ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီဘ၀င္အၾကည္ဓာတ္ကို မေနာဒြါရလို႔ ေခၚတယ္။
အဲဒီဘ၀င္မေနာအၾကည္ဓာတ္မွာ အလြန္ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့ အာနာ
ပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံက ေ႕ရွ႐ႈက်ေရာက္ေနတဲ့အခါ ထင္ေနတဲ့အခါမွာ
အဲဒီဒြါရႏွင့္ အာ႐ုံကို ပူးတြဲသိမ္းဆည္းၿပီး စ်ာန္အဂၤါေတြကို ဆင္ျခင္ၾကည့္
လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ၀ိတက္, ၀ိစာရ, ပီတိ, သုခ, ဧကဂၢတာ ေခၚတဲ့ စ်ာန္အဂၤါ
ငါးပါးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕လိမ့္မယ္။
ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္
(အာနပါနက်င့္စဥ္မွ ဝိပႆနာသို႔)
Buddhavasa Tiloka
ဇန္န၀ါရီလ ၁၀ ရက္၊ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္
အဲဒီလုိ ေလ့က်င့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္အခါမွာ သမာဓိက ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္
ေနၿပီး တစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ တစ္နာရီ, တစ္မိနစ္အဓိ႒ာန္ရင္ တစ္မိနစ္ရၿပီ၊
ႏွစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ ႏွစ္နာရီ ရၿပီ၊ အဓိ႒ာန္တဲ့အတုိင္း ေအာင္ျမင္မႈရွိေနၿပီ
ဆုိရင္ေတာ့ ထုိအခ်ိန္အခါမွာ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္က စ်ာန္အဂၤါကို ဆင္ျခင္လုိ႔
ရျပီ
အားထုတ္စပုဂၢိဳလ္သည္ စ်ာန္အဂၤါ ဆင္ျခင္မႈ နည္းပါေစ၊ ၀င္စားမႈ မ်ားပါေစ
လို႔ ၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာက (၀ိသုဒၶိ-၁-၁၄၈။ မဟာဋီ-၁-၁၇၈။) သတ္မွတ္ေပး
ထားတယ္။ အားထုတ္စပုဂၢိဳလ္ အခုလုိ နိမိတ္ရစပုဂၢိဳလ္က နိမိတ္အေပၚမွာ
ဘာ၀နာစိတ္ကုိ ၿငိမ္၀ပ္စြာကပ္ၿပီး တစ္နာရီ, ႏွစ္နာရီ စသည္ျဖင့္ တည္ေန
ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးရတယ္၊ အဲဒီလုိ ေလ့က်င့္တဲ့လုပ္ငန္းကုိ ‘စုိက္စုိက္စူးစူး
အထူးျမဲျမံ ႐ႈအားသန္ စ်ာန္ဟုေခၚသတတ္’- ဒီလုိ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရား
က မိန္႔ဆုိထားတယ္၊ အာရမၼဏူပနိဇၩာနစ်ာန္လုိ႔ ေခၚပါတယ္။
အလြန္ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံကုိ စိုက္
စုိက္ စူးစူးႏွင့္ ျမဲျမဲျမံျမံ တည္တံ့ေနေအာင္ စိတ္ကေလးကုိ တည္ၿပီးကပ္ေန
ေအာင္ ႐ႈေနတဲ့လုပ္ငန္းျဖစ္လုိ႔ ဒါကုိ စ်ာန္လုိ႔ ေခၚတယ္။
ေျမလွ်ဳိး မုိးပ်ံေနတာကုိ စ်ာန္လုိ႔ေခၚတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေျမလွ်ဳိး မုိးပ်ံတဲ့လုပ္ငန္း
ကေတာ့ အဘိညာဏ္ႏွင့္ ဆုိင္တယ္၊ အဲဒါက အဘိညာဏ္ပုိင္း။ အခုေျပာေန
တာက စ်ာန္ပုိင္းပဲ၊ အဲဒီေတာ့ စ်ာန္၀င္စားမႈမ်ားရမယ္၊ စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္
တာ နည္းရမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီအာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ အနည္းဆုံး
ေလး ငါး ဆယ္ထုိင္ေလာက္ ဘာ၀နာစိတ္က အဓိ႒ာန္တဲ့အတုိင္း တစ္နာရီ
အဓိ႒ာန္ရင္ တစ္နာရီ, ႏွစ္နာရီအဓိ႒ာန္ရင္ ႏွစ္နာရီ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေန
ၿပီဆုိရင္ေတာ့ ထုိပုဂၢိဳလ္ဟာ စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္ႏုိင္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ မွတ္
ေက်ာက္တစ္ခုကေတာ့ အဲဒီ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္မွာ တစ္နာရီ အဓိ႒ာန္
ၿပီး တစ္နာရီထုိင္လုိက္လုိ႔ တစ္နာရီလုံး စိတ္ကကပ္ေနတယ္ဆုိရင္ အဲဒီအခ်ိန္
မွာ မိမိက ေဘးအသံေတြကုိ ၾကား-မၾကား နည္းနည္း အကဲခတ္ၾကည့္ပါ။
ၾကားေနေသးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီစ်ာန္သည္ ဆက္တုိက္ မရေသးဘူး၊ ႀကိဳ
ၾကား ႀကိဳးၾကား စ်ာန္က ေလွ်ာေလွ်ာေနတဲ့သေဘာ ရွိတယ္၊ ဆက္တုိက္
ရၿပီ၊ ဘာသံမွလည္း မၾကားေတာ့ဘူး၊ အလြန္ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့
အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္ကေလးႏွင့္ မိမိရဲ႕ဘာ၀နာစိတ္ ဒီႏွစ္ခုပဲရွိေတာ့တယ္
လုိ႔လည္း သိေနၿပီ၊ ဘာ၀နာစိတ္ကလည္း အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံ
မွာပဲ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီး တည္ေနၿပီ၊ အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံထဲမွာပဲ
ဘာ၀နာစိတ္က နစ္ျမဳပ္ေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ထုိအခ်ိန္အခါမွာ စ်ာန္အဂၤါကို
ဆင္ျခင္လုိ႔ ရႏုိင္ပါၿပီ။
ဒီစ်ာန္အဂၤါေတြက ဘယ္မွာျဖစ္သလဲလုိ႔ေမးေတာ့ ႐ႈေနတဲ့ေယာဂီပုဂၢိဳလ္ရဲ႕
ႏွလုံးအိမ္အတြင္းမွာ တည္ရွိေနတဲ့ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ကုိ မွီတြယ္ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္၊
ဒီလုိ ျဖစ္ေပၚသြားတဲ့အတြက္ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္က စ်ာန္အဂၤါကုိ ဆင္ျခင္တယ္
ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ ရွိရာဘက္ကုိ ခဏေခတၱ လွမ္းအာ႐ုံစုိက္ရတယ္၊
ဥပမာ --- တစ္နာရီေလာက္ အာနာပါန ပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ ဘာ၀နာ
စိတ္ကုိ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေနပါေစလုိ႔ အဓိ႒ာန္လုိက္တယ္၊ အဓိ႒ာန္
ၿပီးတဲ့အခါ တစ္နာရီျပည့္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ ဟဒယ၀တၳဳ႐ုပ္ရွိရာႏွလုံးအိမ္
ဘက္ကုိ လွမ္းၿပီး ၾကည့္ရတယ္၊ တစ္နာရီ မျပည့္ေသးရင္ေတာ့ မၾကည့္နဲ႔၊
ေနာက္တစ္ခု ဒီအပုိင္းမွာ သတိထားရမည့္အခ်က္ကေတာ့ ဒီအာနာပါန
ပဋိဘာဂနိမိတ္ကုိ အာ႐ုံယူေနတဲ့အပိုင္းမွာ စ်ာန္မဆုိက္ခင္အပုိင္းေလးကုိ
ေတာ့ ဥပစာရသမာဓိနယ္ေျမလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ စ်ာန္ဆုိက္သြားတဲ့
အပုိင္းကုိေတာ့ အပၸနာသမာဓိနယ္ေျမလုိ႔ သတ္မွတ္ပါတယ္၊ ဒီလုိ သမာဓိ
ႏွစ္မ်ဳိးကုိ ခဲြျခားသတ္မွတ္ထားေတာ့ ဥပစာရသမာဓိနယ္ေျမအပုိင္းကေလး
မွာ ခဏ ခဏ ဘ၀င္က်ေနတတ္တယ္။
ဘ၀င္ဆုိတာကေတာ့ အတိတ္ဘ၀ ေသခါနီးကာလ မရဏာသႏၷေဇာက ယူ
ထားတဲ့ အာ႐ုံကုိသာ လွမ္းသိတယ္၊ ပစၥဳပၸန္ ယခုလက္ရွိ႐ႈေနတဲ့အာ႐ုံ ဆိုရင္
ေတာ့ ဘာအာ႐ုံမွ်ကုိ မသိဘူး၊ အခု အာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္ကုိ ႐ႈတယ္၊ အဲ
ဒီနိမိတ္ကုိလည္း မသိေတာ့ဘူး၊ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံဆုိလွ်င္ ဘယ္အာ႐ုံကုိမွဘာမွ မ
သိေတာ့ဘူး၊ အဲဒီ ဘာမွမသိတဲ့ ဒီစိတ္က အတိတ္မရဏာသႏၷေဇာရဲ႕အာ႐ုံကုိ
ေတာ့သိတယ္၊ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံမွန္သမွ်သာ မသိတာ၊ အဲဒီ ဘာမွမသိတဲ့ စိတ္က
ေလးေတြကုိ ဘ၀င္လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘယ္ကမၼ႒ာန္းႏွင့္ပဲ ႐ႈ႐ႈေပါ့ေလ၊
မ်ားေသာအားျဖင့္ သမာဓိအေတာ္အသင့္ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ နည္းနည္း ဒီ
ဘ၀င္က်မႈကေလးေတြေတာ့ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ဘ၀င္က်ေနတာကုိပဲ
မဂ္ဆုိက္ၿပီ ဖုိလ္ဆုိက္ၿပီလုိ႔ ယူဆရင္ေတာ့ လမ္းဆုံးသြားၿပီ၊ သာသနာႏွင့္
ေတြ႕တာ ဘ၀တစ္ခု ႐ႈံးသြားတာပဲ၊ မဂ္ ဖုိလ္ နိဗၺာန္ႏွင့္ အေ၀းႀကီး ရွိေသး
တယ္၊ ႐ုပ္နာမ္ေတာင္ မသိေသးတဲ့အဆင့္ပဲ ျဖစ္ပါေသးတယ္။
ဒီေတာ့ ဒီအာနာပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံမွာ ဘာ၀နာစိတ္က တစ္နာရီ ႏွစ္
နာရီ စသည္ျဖင့္ ၿငိမ္၀ပ္စြာ ကပ္ၿပီးတည္ေနၿပီဆုိလုိ႔ရွိရင္ ထုိေယာဂီပုဂၢိဳလ္
က ဘာလုပ္ရမလဲ? - ဟဒယ၀တၳဳရွိရာဘက္ကုိ မိမိအဓိ႒ာန္ထားတဲ့ တစ္
နာရီျပည့္တဲ့ အခ်ိန္အခါေလာက္ ဆၾိုကစုိ႔၊ အဲဒီအခ်ိန္ေလာက္မွာ လွမ္းၿပီး
ၾကည့္ရတယ္၊ အဲဒီလို လွမ္းၿပီးၾကည့္လိုက္ရင္ အိမ္ရွင္ ဘ၀င္မေနာအၾကည္
ဓာတ္ကုိ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္၊ ဒီဘ၀င္အၾကည္ဓာတ္ကို မေနာဒြါရလို႔ ေခၚတယ္။
အဲဒီဘ၀င္မေနာအၾကည္ဓာတ္မွာ အလြန္ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့ အာနာ
ပါနပဋိဘာဂနိမိတ္အာ႐ုံက ေ႕ရွ႐ႈက်ေရာက္ေနတဲ့အခါ ထင္ေနတဲ့အခါမွာ
အဲဒီဒြါရႏွင့္ အာ႐ုံကို ပူးတြဲသိမ္းဆည္းၿပီး စ်ာန္အဂၤါေတြကို ဆင္ျခင္ၾကည့္
လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ၀ိတက္, ၀ိစာရ, ပီတိ, သုခ, ဧကဂၢတာ ေခၚတဲ့ စ်ာန္အဂၤါ
ငါးပါးကို ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕လိမ့္မယ္။
ဖားေအာက္ေတာရဆရာေတာ္
(အာနပါနက်င့္စဥ္မွ ဝိပႆနာသို႔)
Buddhavasa Tiloka
No comments:
Post a Comment